17 11 2023
– 18 11 2023

„Czułe punkty” – Festiwal Narracje #14 2023

Czułe punkty to miejsca wymagające uwagi. Takie, które po bliskim przyjrzeniu się i poświęceniu im czasu ujawniają swoją energię i wielowarstwowe historie. Nasza koncepcja festiwalu NARRACJE zakłada odnalezienie istniejących i stworzenie nowych czułych punktów na mapie gdańskiej Oruni. Wyznaczą one przestrzenie i trasy do wspólnego poruszania się i nawiązywania relacji ze sztuką, ludźmi oraz samym otoczeniem.

 

Prace zaproszonych artystek i artystów, a także odbywające się podczas festiwalu działania performatywne i edukacyjne, posłużą do budowania wspólnego doświadczenia i sytuacji uważnego przyglądania się Oruni. Skupimy się na tworzących ją historiach, jej architekturze, tkance społecznej i przyrodniczej. Artystki i artyści zidentyfikują czułe punkty na mapie dzielnicy, zarówno te fizyczne, jak i efemeryczne – przychodzące z emocji, biografii, plotek, legend i anegdot. Wejdą z nimi w dialog, zaproszą do wspólnej rozmowy.

 

Uwaga i uważność to jednocześnie temat festiwalu, jego cel i metodologia pracy nad programem. W ramach NARRACJI zapraszamy was do otworzenia zmysłów na nowy sposób nawiązywania relacji z otoczeniem (szczególnie w kontekście relacji ze środowiskiem) – bo równie ważne jak punkty na festiwalowej mapie, będą ścieżki, jakie wyznaczycie między nimi. Prace artystyczne sprowokują równoległe nastrojenie wielu zmysłów – mamy nadzieję, że pozwoli wam to na bardziej uważne doświadczanie nie tylko sztuki, ale też relacji, miejsc i sytuacji nieobjętych oficjalnym programem. Wspólnie w ciągu dwóch dni zbudujemy czułą mapę Oruni.

 

Artyści i artystki, których prace zobaczymy podczas na 14. edycji NARRACJI: Kateryna Badianova, Alicja Czyczel, Magdalena Franczak, Barbara Gryka, Martyna Jastrzębska, Daniel Kotowski, Marta Krześlak, Inga Levi i Ija Kiwa, Grażyna M. Olszewska, Cezary Poniatowski, Marta Romankiv, Jadwiga Sawicka, Ula Zerek, Liliana Zeic

 

W swoich propozycjach sięgają do historii dzielnicy. Przypomną pracownice pralni i farbiarni Maxa Kraatza, postać botanika i meterologa Gottfrieda Reygera, kultową telewizję prywatną Sky Orunia czy legendarny, zaginiony pomnik Leniwej Panny. Odniosą się także do aktualnych problemów dzielnicy – m.in. tych dotyczących trudności w codziennym przemieszczaniu się pomiędzy różnymi jej punktami i dostępnością miejsc codziennego użytku dla osób o zróżnicowanych potrzebach.   

 

KATARZYNA SŁOBODA (ona/jej) – kuratorka, autorka tekstów, redaktorka, doktorka nauk humanistycznych, badaczka tańca i choreografii. W latach 2009-2022 związana z Muzeum Sztuki w Łodzi gdzie kuratorowała takie wystawy i projekty jak m.in.: Prototypy 6: Alicja Bielawska. Na przecięciu linii (2022), Prototypy 4: Agata Siniarska, Osuwisko (2020), Przyjdźcie, pokażemy Wam, co robimy. O improwizacji tańca (z Sonią Nieśpiałowską-Owczarek, 2013), Ekologie Miejskie (wraz z Aleksandrą Jach, 2011-2013) czy Układy odniesienia. Choreografia w muzeum (z Mateuszem Szymanówką, 2016). Jest redaktorką i autorką publikacji oraz tekstów na temat tańca współczesnego, choreografii i sztuki współczesnej. Laureatka stypendium badawczego Grażyny Kulczyk z zakresu współczesnej choreografii oraz programu Młoda Polska 2018. Członkini Zarządu Stowarzyszenia Forum Środowisk Sztuki Tańca, inicjatywy Przestrzeń Wspólna oraz Międzynarodowego Stowarzyszenia Krytyków Sztuki AICA. Wykładowczyni w Akademii Sztuki w Szczecinie.

 

JAKUB GAWKOWSKI (on/jego) – kurator wystaw, autor tekstów, doktorant na wydziale historii Central European University w Wiedniu. Interesuje go problematyka pamięci i niepamięci, wiedzy i niewiedzy. W latach 2020–2023 pracował jako kurator w Muzeum Sztuki w Łodzi, gdzie realizował wystawy takie jak Erna Rosenstein, Aubrey Williams. Ziemia otworzy ustaAtlas nowoczesności. Ćwiczenia (jako część zespołu kuratorskiego) czy Ziemia znów jest płaska. Jest członkiem rady programowej TRAFO Trafostacji Sztuki w Szczecinie i członkiem polskiej sekcji Międzynarodowego Stowarzyszenia Krytyków Sztuki AICA. Był stypendystą programu DAAD TheMuseumsLab. Jego eseje i wywiady ukazywały się m.in. w „Krytyce Politycznej”, „Szumie”, na platformie e-flux oraz w katalogach wystaw.

O Oruni

 

Tegoroczna edycja NARRACJI odbędzie się na Oruni, która jest dzielnicą Gdańska od 1933 roku, ale historia tego miejsca sięga niemal okresu powstania miasta. Położona jest pomiędzy wzgórzami morenowym a żyznymi polderami gdańskich Żuław. Początkowo znajdowała się tu osada będąca ważnym przystankiem na kupieckim szlaku wiodącym do grodu nad Motławą. Przez stulecia bogata wieś zamieszkana przez rzemieślników i rolników stanowiła spiżarnię miasta. Od XVII wieku zamożne gdańskie rody budowały tu swoje letnie posiadłości. Z biegiem czasu Orunia przekształciła się w duże robotnicze przedmieście.

 

Mimo zniszczeń, które wielokrotnie dotykały dzielnicę na przestrzeni wieków, do naszych czasów przetrwało wiele pamiątek jej bogatej historii. Dzięki nim Orunia ma niepowtarzalny klimat. Można tu spotkać ciekawą architekturę z przełomu XIX i XX wieku – bogate w unikatowe detale kamienice i skromne budynki z cegły lub muru pruskiego, małą podcieniową kuźnię z około 1800 roku, przedwojenny słup ogłoszeniowy czy ukryty pod ziemią rezerwuar wody. W wielu miejscach niemieckie napisy na ścianach zapraszają do nieistniejących już sklepów. Czasem ślady przeszłości są niewielkie, więc warto być uważnym, choćby po to, aby na kościele św. Jana Bosko dostrzec metalowe rozety, czyli haki podtrzymujące trakcję, pozostałe po niedziałającej już linii tramwajowej.

 

Oprócz walorów historycznych Orunia posiada również doskonałe przestrzenie do aktywnego wypoczynku – bogate ukształtowanie terenu, miejsca widokowe, duże obszary zielone z różnorodną szatą roślinną. To wszystko sprawia, że mieszkańcy dzielnicy są z nią mocno związani emocjonalnie.

 

Festiwal organizuje Instytut Kultury Miejskiej we współpracy z Gdańską Galeria Miejską.