Zbigniew Rogalski „Obrazy – pejzaże z dna oka malarza”

W obrazach Zbigniewa Rogalskiego pojawia się szczera autoreflek­sja nad typowością prze­strzeni, w której powstaje sztuka i nad zwodniczą naturą ludz­kiego aparatu wzroku.

We wczesnych pracach Rogal­skiego temat pracowni, wyizolowanego laboratorium malar­skiego, był jednym z kluczowych. Malarz sondował w ten sposób relację między malar­stwem a realną przestrzenią i tym co dzieje się “na zewnątrz”. Z czasem jego uwaga coraz bar­dziej skupiała się na roz­sz­czepianiu obrazu, nawar­stwianiu wizerunków i ich odbić, by w końcu dojść do sedna – do światła. To ono buduje narrację w naj­now­szych malar­skich i fotograficz­nych pracach artysty. Błysk flesza, płomienie trawiące pocięty arkusz papieru, światło w tunelu – obsesyj­nie powracający efekt oślepienia rymuje się z niezwykłym dyp­tykiem przedstawiającym Pejzaże z dna oka (2015). Widok nieba z suchymi gałęziami, motyw nawiązujący do wcześniejszego cyklu Śmierć par­tyzanta (2005), przeistacza się tu w diagnostyczny obraz dna oka z wyraźnymi zmianami chorobowymi. Rogal­ski dotyka fun­damen­tal­nych kwestii związanych z widzeniem i kon­struowaniem obrazu, wnika jednocześnie w anatomię oka i w jego metafizykę – pejzażowy obraz koron drzew i nieba przynależy do tej strefy. Mamy do czynienia ze swoistym obrazem archetypicz­nym, a jednocześnie ze studium wyczer­pania. Tu bowiem wszystko zaczyna się i kończy – w oku.